Bajka o Zurychu, gdzie jezioro tańczy z gwiazdami

— Bajka do czytania —

Daleko, za górami i lasami, nad ogromnym, błękitnym jeziorem leżało miasto Zurych. W jego sercu, tuż przy nabrzeżu, mieszkała mała foka o imieniu Luna. Każdego ranka Luna wynurzała się z wody, by popatrzeć na wieże kościołów i kolorowe domki odbijające się w tafli jeziora.

Luna uwielbiała pływać wśród małych łódek, które kołysały się na falach jak w rytm cichej kołysanki. Ale najbardziej lubiła wieczory, gdy niebo nad Zurychem stawało się pomarańczowe, a potem granatowe, a na wodzie pojawiały się pierwsze gwiazdy. Wtedy jezioro zaczynało tańczyć – fale delikatnie wirowały, jakby prowadzone przez niewidzialnego dyrygenta.

Pewnego dnia Luna zapytała mamę: „Mamo, dlaczego jezioro tańczy tylko wieczorem?”. Mama uśmiechnęła się i odpowiedziała: „Bo wieczorem gwiazdy schodzą nisko, by popatrzeć na swoje odbicie. Wtedy jezioro tańczy z radości, że jest ich domem”. Luna bardzo chciała zobaczyć ten taniec z bliska.

Postanowiła popłynąć na środek jeziora, gdzie woda była najgłębsza i najspokojniejsza. Płynęła długo, mijając pływające ptaki i małe wysepki. W końcu dotarła do miejsca, gdzie woda lśniła jak srebro. Nagle poczuła, że coś łaskocze ją w nos – to mała kropelka wody, która zamieniła się w świetlisty pył.

„To magia jeziora!” – szepnęła Luna. Wokół niej zaczęły wirować maleńkie światełka, a woda uniosła ją lekko do góry. Wtedy zobaczyła, że całe jezioro jest połączone z niebem niewidzialnymi nitkami, a każda gwiazda na niebie ma swoją siostrę w wodzie. Taniec był tak piękny, że Luna zapomniała o wszystkim.

Gdy wróciła do domu, mama czekała na nią z ciepłym uściskiem. „Gdzie byłaś, córeczko?” – zapytała. „Na środku jeziora, tańczyłam z gwiazdami!” – odpowiedziała Luna. Mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: „Pamiętaj, że najpiękniejszy taniec to ten, który tańczymy z tymi, których kochamy. Nawet jezioro tańczy tylko wtedy, gdy nad nim są gwiazdy – jego przyjaciele”.

Luna zrozumiała, że dom to nie tylko miejsce, ale i serca bliskich. Od tamtej pory każdego wieczoru siadała na brzegu i patrzyła, jak jezioro tańczy z gwiazdami, a w jej sercu rozlewało się ciepło i spokój.

A gdy słońce całkiem zaszło, a księżyc rozświetlił wodę, Luna zamknęła oczy. Fale cicho nuciły kołysankę, a gwiazdy mrugały do niej: „Dobranoc, Lunko, śpij spokojnie”. I tak mała foka zasnęła, marząc o tańcu jeziora i blasku gwiazd nad Zurychem.