Tajemnica Starego Żółwia

— Bajka do czytania —

W małym zoo, gdzie klatki były czyste, a zwierzęta miały pełne brzuszki, mieszkało wielu wspaniałych mieszkańców. Każdego dnia przyjeżdżały tłumy dzieci, aby zobaczyć lwa, małpę i żyrafę. Nikt jednak nie zwracał uwagi na starego żółwia Cedryka, który od lat spał w swoim kącie.

Cedryk był już bardzo stary. Miał pomarszczoną skórę i skorupę z rysami, które opowiadały o jego długim życiu. Leżał pod starym dębem i wzdychał: – Ach, jak bardzo chciałbym jeszcze raz zobaczyć łąkę porośniętą mleczami! Jego westchnienia słyszała tylko małpka Julka, która uwielbiała podsłuchiwać.

Julka była małą, ciekawską kapucynką. Szybko pobiegła do lwa Romana, który spał na swoim głazie. – Roman! Cedryk ma marzenie! – zawołała. Lew leniwie otworzył jedno oko: – Marzenie? Stary żółw? – zdziwił się. – Chce zobaczyć łąkę z mleczami! – powiedziała podekscytowana małpka. Roman westchnął, ale wstał.

Lew zwołał wszystkich mieszkańców zoo: zebrę Tosię, papugę Poli i żyrafę Halinkę. – Musimy pomóc Cedrykowi – powiedział stanowczo. – Ale jak? – zapytała zebra. – Przeniesiemy go na łąkę za płotem! – zaproponowała papuga. – Tylko musimy działać cicho, gdy strażnik pan Staszek pójdzie na obiad – dodała żyrafa.

Następnego dnia o dwunastej pan Staszek wyszedł zjeść kanapki. Zwierzęta zebrały się wokół Cedryka. Roman chwycił zębami krawędź jego skorupy, a żyrafa podparła go długą szyją. – Raz, dwa, trzy! – zawołała Julka. Każdy pociągnął, ale żółw był ciężki. Po kilku próbach udało się przesunąć go kawałek dalej.

Podróż trwała długo. Cedryk pocił się pod skorupą, ale czuł, że coś się dzieje. – Dokąd mnie niesiecie? – szepnął. – Do twojego marzenia, przyjacielu! – odpowiedziała papuga Poli. Po godzinie dotarli do małej, zielonej łąki tuż za ogrodzeniem. Słońce świeciło, a wiatr niósł zapach trawy. Cedryk zobaczył złote kule mleczy.

Stary żółw uśmiechnął się szeroko. – To najpiękniejszy widok od lat! – westchnął. Zanurzył łapkę w miękkiej trawie, a wokół fruwały puchate nasiona mleczy. – Dziękuję wam – powiedział do przyjaciół. – Nigdy nie myślałem, że jeszcze to zobaczę. Małpka Julka uścisnęła go, a reszta zwierząt cieszyła się razem z nim.

Powoli zapadał wieczór. Zwierzęta wróciły do swoich wybiegów, a Cedryk zasnął na łące, otoczony tańczącymi we śnie puchami mleczy. Pan Staszek znalazł go rano i z uśmiechem przeniósł z powrotem, ale od tego dnia starszy żółw codziennie dostawał własny mały koszyczek z mleczami. A w zoo wszyscy wiedzieli, że marzenia się spełniają, gdy ma się przyjaciół.